คนที่ทำงานให้เราก็เหมือนเป็นญาติของเราด้วย

หลายวันก่อนอ้ายดีที่ทำงานกับเราโทรมาบอกเรากลางดึกว่าพ่อแกเกิดอุบัติเหตุ รถมอเตอร์ไซค์ของแกชนเข้ากับรถยนต์ แกขาหักต้องเข้าโรงพยาบาลกลางดึกคืนนั้นเลย... ผมก็อึ้งครับ โห เพิ่งเคยเจอเหตุการณ์อย่างนี้ เพิ่งมาทำสวนครับ ใหม่ๆเลย เพิ่งเริ่มได้ไม่ถึงเดือน เจอเรื่องอย่างนี้เข้าก็ไปไม่ค่อยเป็นเหมือนกัน แต่ก็เอาล่ะครับ ไหนๆก็ไหนๆ เราก็ลุยไปด้วยกันละกัน คืนนั้นไม่ได้ไปหาแกหรอกครับ เพราะอ้ายดีก็ดูแลพ่อแกได้อยู่ อีกอย่างก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว อย่างไรเสียก็ปลอดภัยแล้ว หลังจากนั้นไม่นานเราก็พากันไปเยี่ยมแกที่โรงพยาบาลในเมืองเชียงราย อุบัติเหตุเกิดที่เวียงป่าเป้าครับ แต่ส่งต่อไปเข้าเฝือกแล้วก็ดามเหล็กที่เมืองเชียงรายโน่น พ่อแกกำลังเป็นกำลังสำคัญของสวนเลยครับ เพิ่งมาเริ่มงานกับเราจริงๆจังๆได้สองสามวันเอง ทำงานดีด้วย ทำงานเรียบร้อย ขยันมากอีกต่างหาก ฟันกิ่งไม้ใบหญ้าแล้ว แกก็จะจัดการเก็บเข้าที่เองเลย ไม่ต้องบอก ไม่แค่นั้นแกยังช่วยสอนพวกผมอีกว่าเวลาดูแลสวนเราต้องทำอะไรบ้าง .. เยี่ยมไปเลยครับ ได้แกมาอยู่ด้วยก็สบายใจ แต่ก็เฮ้อ... สบายใจได้แค่สองวันก็เอาเลย สงสารทั้งแกสงสารทั้งตัวเอง ที่สงสารตัวเองก็เพราะว่าเราก็ใหม่ด้วยนั่นแหละ เรื่องคนงานก็สำคัญ เมื่อขาดแรงงานที่ดีๆอย่างนี้ไปด้วยแล้วก็ลำบากไปเหมือนกัน แต่สวนของเราก็ต้องไปต่อครับ ทุกๆวันที่ผ่านไปเราก็ต้องทำให้ดีที่สุด พี่ๆที่ช่วยทำงานที่เหลืออยู่ก็ยังขยันกันเหมือนเดิม เราก็ลุยกันต่อไปรวมทั้งอ้ายดีด้วย แกมาช่วยงานบ้างในวันที่ไม่ต้องไปเฝ้าพ่อที่โรงพยาบาล ซึ่งแม่กับน้องชายก็จะผลัดกันเฝ้าด้วย วันที่เราไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล พ่อแกก็ดูมีกำลังใจดี แม่เป็นห่วงพ่อมาก พ่อแกคงจะดีใจมากที่ครอบครัวรักและเป็นห่วงกันดีขนาดนี้ ที่โรงพยาบาลพ่อแกนอนในห้องรวมที่มีคนไข้เยอะมาก ญาติๆต้องนอนข้างเตียงบ้าง นั่งซบหลับกับขอบเตียงไปบ้างหรือไปนอนตรงระเบียงแคบๆที่ใช้ทั้งนอนและตากผ้าบ้าง วางของบ้าง ระเกะระกะเต็มไปหมด แต่ก็คงจะรกแต่สถานที่ครับ ผมเห็นญาติผู้ป่วยแต่ละคนก็ไม่ได้แสดงความอึดอัดเดือดร้อนอะไรเลย ทุกคนดูสบายๆ อยู่อย่างไรได้ก็อยู่กันไปอย่างนั้น เห็นแล้วก็ดีใจและเข้าใจว่า "มันอยู่ที่ใจ" จริงๆเลยนะครับ

วันที่พ่อแกออกจากโรงพยาบาล ผมเอารถไปรับมา ไปส่งที่บ้านเรียบร้อยก็กลับมาพักผ่อน ถึงบ้านก็ค่ำแล้วครับ เสียเวลาไปนิดหน่อยกับการเคลียร์ค่าใช้จ่ายครับ ผมก็ไม่เคยที่จะต้องจ่ายตามขั้นตอนอะไรอย่างนี้ก็เลยแนะนำอะไรไม่ได้ อ้ายดีแกต้องไปถามเอาเองว่าจะต้องไปช่องไหนอะไรอย่างไร... สุดท้ายก็ได้กลับบ้านครับ จนถึงตอนนี้ก็เกือบเดือนแล้วที่พ่อแกยังมาทำงานไม่ได้ อย่าว่าแต่ทำงานเลยครับ แค่จะเดินเหมือนคนปกติก็ยังยากอยู่เลย ผมไม่ได้ห่วงเรื่องอยากได้แกมาทำงานต่อหรอกครับ แค่อยากให้แกหายดี หายเจ็บก็เท่านั้นเอง เรื่องงานยังไงเราก็ยังมีคนช่วยทำงานอยู่สองสามคนซึ่งก็เพียงพอสำหรับช่วงนี้อยู่แล้ว พวกเราที่ทำงานกันที่นี่อยู่กันแบบพี่น้อง ไม่มีว่าต้องเข้างานกี่โมง เลิกกี่โมง บางครั้งก็แต่เช้าตรู่ก็พากันขึ้นไปบนสวนแล้ว บางคนก็นอนบนนั้นเลยอีกต่างหาก งานมีถึงไหนก็ทำกัน อยู่กันแบบสบายๆแต่ก็เป็นห่วงและดูแลกันไปอย่างพี่อย่างน้องจริงๆ มีผักมีปลาก็เอามาแบ่งกัน หน้าฝนมีจิ้งกุ่งก็ไปขุดมาร้อยเส้นหญ้าแล้วก็เอามาแจก เอามั้ยเนี่ย.. ถ้าไม่เอาก็ไม่เป็นไร ผมไม่ค่อยอยากกินหรอกครับ สงสารมัน แต่เห็นแม่เอามาทอดแล้วก็กินมันทั้งตัวเลย คงจะกรอบ มันน่าดูนะครับ .. ฮ่าๆ ..บางครั้งเราก็ได้เห็ดโคนมากินกันแบบฟรีๆครับ ช่วงนี้ฝนตกติดต่อกันเห็ดโคนขึ้นมาเยอะแยะเลย ในสวนลำไยของเราแต่ก่อนนี้เป็นแหล่งเก็บเห็ดโคนของชาวบ้านเลยครับ ดังนั้นก็เลยไม่แปลกที่พวกอ้ายๆคนงานทั้งหลายจะได้เห็ดโคนมาแกง มาปิ้ง มาย่างหรือบางทีก็เอามาให้เราทำน้ำพริกเห็ดโคนกินกัน อร่อยไปเลย...

ตอนนี้ลำไยกำลังโต แต่ยังไม่เต็มที่ แล้วคราวหน้าจะเอามาเล่าใหม่นะครับ วันนี้รู้สึกง่วงมาก ช่วงนี้เข้าสวนทุกวันครับ ไปดูเรื่องปุ๋ย เรื่องลูกลำไย ดูว่ามันโตแค่ไหนแล้ว ยิ่งโตเราก็ยิ่งสุขใจ ไปดูสภาพดิน ไปรับลมเย็นๆ บรรยากาศสวยๆหน้าฝน.. โอย สวยงามครับ แล้วพบกันใหม่ครับ ดึกแล้วครับ